Namaszczenie Dawida

<Pan patrzy na serce> 1 Sm 16, 7

Biblijny Dawid to postać ciekawa i barwna. Określany jest człowiekiem według Bożego serca. Miał serce dla Boga, przyznawał się do Niego i to sprawiło, że Bóg go namaścił i przeznaczył do większych rzeczy.

SAMOTNOŚĆ PRZEŻYWANA Z BOGIEM

Dawid w młodości był pasterzem. Wówczas doświadczył dużej samotności. Żył z dala od rodziny, która wypowiadała się negatywnie na jego temat. Czas odosobnienia zbliżył go do Boga. Sam Bóg był źródłem jego umocnienia i pociechy, aby przechodzić ponad przykrościami ze strony braci. Bliskość Pana dawała mu siłę, a doświadczanie Jego miłości pozwalało wiernie i odpowiedzialnie wypełniać obowiązki. Samotność go ukształtowała. Bóg stał się jedyną jego ucieczką, kimś bliższym niż brat.

W bólu, utrapieniu, cierpieniu wołał do Niego i doznawał pocieszenia.

Ja zaś zaufałem Twemu miłosierdziu; niech się cieszy me serce z Twojej pomocy, chcę śpiewać Panu, który obdarzył mnie dobrem” Ps 13,6

Czy ja wołam do Pana w mojej samotności i oczekuję od Niego pocieszenia, czy pozwalam Mu się kształtować w każdym czasie? Czy w moim życiu Bóg jest obecny, jak był obecny w życiu Dawida?

TALENTY DLA BOGA

Dawid pozwalał kształtować się i prowadzić Panu. Zażyłość z Bogiem doprowadziła go do stworzenia psalmów. Psalmy są efektem tego, co przeżywał z Bogiem, pisał o tym, co otrzymywał od Niego, o swoich oczekiwaniach, zawodach, zmaganiach. Swoim talentem muzycznym służył wielu ludziom i w ten sposób otwierał ich na Boga. Został artystą na dworze króla Saula, który wzywał go, gdy doświadczał ciemności. Dawid śpiewał i grał dla niego, pomagał doświadczyć królowi ukojenia i odpoczynku w Bogu.

Dawid często tańczył na cześć Pana w samotności i w obecności ludzi. Postawił Pana na pierwszym miejscu i dzięki temu doświadczał nieustannie Bożej przychylności.

Czy ja mam odwagę, aby swoje dary i talenty oddać na całkowitą służbę Bogu? Czy w moim życiu Bóg jest na pierwszym miejscu?

 

NAGRODA ZA WIERNOŚĆ BOGU

Bóg w nagrodę za wierność namaścił Dawida na króla i pozwolił mu wygrać walkę z Goliatem – najlepszym wojownikiem filistyńskim, potężnym i dobrze uzbrojonym. Dawid użył procy i kamieniem uderzył wroga w czoło. Izraelici odnieśli zwycięstwo, a Dawid został bohaterem.

Dawid miał serce dla Boga i to sprawiło, że Pan stanął po jego stronie. Odczuwał wewnętrzny spokój, wiedział, że to nie jest jego walka, ale „wojna Pana”, potrafił całkowicie zawierzyć.

Czy ja wierzę w Boga, który staje po mojej stronie w nierównej walce, gdy silniejsi i liczniejsi powstają przeciwko mnie? Dawid uwierzył, współpracował z Bogiem i został zwycięzcą w Panu.

 

DAĆ SIĘ ZAINSPIROWAĆ

Przykład Dawida zachęcił mnie do świadomego wysiłku, aby postawić Boga na pierwszym miejscu, a podejmowane działania traktować jako służbę Bogu.

Dawid pokazuje, że cenna w oczach Boga jest autentyczna wiara, która przejawia się w czynach: <<...nie tak bowiem człowiek widzi <jak widzi Bóg>, bo człowiek patrzy na to, co widoczne dla oczu, Pan natomiast patrzy na serce>> (1Sm16, 7).

Historia Dawida i historia życia wielu ludzi dowodzi, że tylko szczere i autentyczne serce ma szansę na bliską więź z Bogiem. Warto żyć w prawdzie, dbać o własne serce, aby było dobre dla Boga i ludzi.

                                                                                                                      Klaudia Król

Inspiracja do napisania tekstu:
1 i 2 Księga Samuela; Księga Psalmów; D. Wolska „Życie Dawida”