Niepełnosprawni intelektualnie a bierzmowanie

Osoby z niepełnosprawnością intelektualną mają określone miejsce we wspólnocie Kościoła. One także swoim życiem mogą dawać świadectwo wiary i czynnie uczestniczyć w życiu wspólnoty, oczywiście na miarę własnych możliwości. Ze względu na swoje problemy powinny być traktowane przez innych członków ze szczególną troską. Nie można odmówić im prawa do sakramentów, także do sakramentu bierzmowania powinni mieć otwartą drogę.

Rola sakramentu bierzmowania w życiu niepełnosprawnych

Sakramenty w życiu osób niepełnosprawnych intelektualnie mają znaczenie teologiczne i pedagogiczne. Jak głosi nauka Kościoła „sakramenty godnie sprawowane w wierze udzielają łaski, którą oznaczają. Są one skuteczne ponieważ działa w nich Chrystus” (KKK 1127). Kiedy pojawiają się wątpliwości związane ze świadomością tych osób należy pamiętać, że Bóg działa, a osoby niepełnosprawne osiągają dojrzałość chrześcijańską na miarę własnych możliwości rozwojowych.

Życie sakramentalne ma również wymiar pedagogiczny. Ma znaczenie w procesie socjalizacji, kształtowania osobowości i osobistego rozwoju. Synod Diecezji Katowickiej mówi o rehabilitacji „religijno – moralnej”, która ma na celu usprawnienie fizycznych i psychicznych funkcji człowieka poszkodowanego losem, tak aby był w miarę swoich możliwości pełnowartościowym członkiem społeczeństwa świeckiego i społeczności świętych tj. Kościoła.

Rola osób przygotowujących

Ważną rolę w przygotowaniu osób niepełnosprawnych do sakramentów pełni rodzina, to podstawowe miejsce formacji religijnej. Atmosfera domu rodzinnego, miłości, życzliwości stanowi najlepszy fundament do przygotowania. Nawet w sytuacji niepełnosprawności głębokiej, przez wiarę rodziców, dziecko żyje wiarą Kościoła, wspólnoty, do której należy przez sakrament chrztu świętego. Wówczas wydaje się właściwe, aby o sakrament bierzmowania mogli prosić rodzice.

Rolę wspomagającą rodzinę spełniają  katecheta i duszpasterz. Osoby te muszą wierzyć, że niepełnosprawni intelektualnie mają własne życie duchowe, że mały poziom inteligencji, czy ograniczony zasób słownictwa, nie dyskryminuje ich w Kościele. Nie tylko intelekt, ale inne sfery osobowości stanowią równoprawną wartość w rozwoju duchowym. Katecheta musi brać pod uwagę stopień niepełnosprawności, od którego uzależnione są podejmowane działania dydaktyczne.

Dzieci kojarzą kapłana z kościołem, a więc miejscem szczególnym, innym niż dom, szkoła. Postrzegają go jako kogoś ważnego. Dla dziecka niepełnosprawnego szczególnie ważne będą zewnętrzne elementy księdza jak: strój, życzliwe gesty, uśmiech. Warto o nich pamiętać w bezpośrednim kontakcie.

W toku przygotowań dzieci niepełnosprawnych należy szczególnie szanować ich indywidualność. Dobór indywidualnego toku powinien należeć do rodziców i duszpasterzy oraz katechetów. Wspólnie powinni ustalić jaki będzie najlepszy. Wszelkie wątpliwości powstające na skutek przyjętych praktyk duszpasterskich powinno się rozstrzygać na korzyść osób z niepełnosprawnością intelektualną.

                                                                                                          opr. Klaudia Król
Źródło: Ks. Krzysztof Sosna „Jak przygotować młodzież z niepełnosprawnością intelektualną do  bierzmowania?”