Wprowadzenie do modlitwy. IV niedziela Wielkiego Postu

+

Znajdź spokojny czas na modlitwę. Wycisz się, spróbuj skupić się tylko na Jezusie. Proś, aby On sam prowadził cię w tej modlitwie i pokazywał to, co najważniejsze.

OBRAZ: Postaw się na miejscu niewidomego. Jak wyglądało jego życie na chwilę przed spotkaniem z Jezusem? Wyobraź sobie, że Jezus nakłada błoto właśnie na twoje oczy. Co czujesz? Zastanów się nad tym dobrze… A teraz idź w stronę sadzawki, aby obmyć swoje oczy.

PROŚBA: Proś o dar zauważania Boga oczami i sercem we wszystkim co twoją codziennością.

1. „Jezus, przechodząc, ujrzał pewnego człowieka, niewidomego od urodzenia. Splunął na ziemię, uczynił błoto ze śliny i nałożył je na oczy niewidomego, i rzekł do niego: «Idź, obmyj się w sadzawce Siloam» – co się tłumaczy: Posłany. On więc odszedł, obmył się i wrócił, widząc.”

Jezus przygotowuje cud symbolicznymi czynnościami, następnie posyła niewidomego, aby się obmył w sadzawce Siloam. Nazwa ta oznacza: Posłany. Posłanym jest nie tylko niewidomy, ale przede wszystkim Jezus przez swego Ojca. Jezus chce na wszelki sposób przekonać Żydów, że jest Posłanym, Wodą, która obmywa z grzechów, i Światłością otwierającą oczy na tę rzeczywistość, którą przynosi od Ojca. Człowiek niewidomy nie znał Jezusa, ale usłuchał go i jego posłuszeństwo jest wyraźnym i wymownym akcentem wielkiej wiary. Można więc powiedzieć, że tym aktem dał świadectwo mądrości pochodzącej z wysoka: umiał bowiem oddać chwałę Bogu słowami i uwielbieniem.

Powiedzenie, że ktoś komuś przywraca wzrok raczej nie jest rzeczą trudną. Jednak znalezienie się w podobnej, bardzo konkretnej sytuacji i dostrzeżenie Tego, który uzdrawia jest już wyrazem wiary. Czy widzisz jak Jezus zmienia Twoje życie? Przypomnij sobie ostatnią sytuację, kiedy doświadczyłeś Jego uzdrowienia. Jak szybko zdałeś sobie sprawę z tego, że to właśnie Jezus działa w tym momencie?

2. „Niektórzy więc spośród faryzeuszów rzekli: «Człowiek ten nie jest od Boga, bo nie zachowuje szabatu». Inni powiedzieli: «Ale w jaki sposób człowiek grzeszny może czynić takie znaki?» I powstał wśród nich rozłam. Ponownie więc zwrócili się do niewidomego: «A ty, co o Nim mówisz, jako że ci otworzył oczy?» Odpowiedział: «To prorok». Rzekli mu w odpowiedzi: «Cały urodziłeś się w grzechach, a nas pouczasz?» I wyrzucili go precz. Jezus usłyszał, że wyrzucili go precz, i spotkawszy go, rzekł do niego: «Czy ty wierzysz w Syna Człowieczego?» On odpowiedział: «A któż to jest, Panie, abym w Niego uwierzył?» Rzekł do niego Jezus: «Jest nim Ten, którego widzisz i który mówi do ciebie». On zaś odpowiedział: «Wierzę, Panie!» i oddał Mu pokłon.”

Cudu nie można było w żaden sposób podważyć. Pozostała możliwość przypisania go szatańskim mocom. Atakują zarówno Jezusa, jak i uzdrowionego, który bez lęku podważa wszystkie ich argumenty. Przeciwnicy Jezusa zastygają w niewierze, a wiara uzdrowionego staje się coraz bardziej płomienna, żywa i osobista. Jezus mu w tym pomaga: gdy się dowiedział, że został znieważony i wyrzucony, szuka go. A gdy go odnajduje, objawia mu się jako Syn Człowieczy. Żebrak został uzdrowiony w sensie fizycznym i duchowym: odzyskał światło oczu i światło wiary. Odzyskanie wzroku jest symbolem uwierzenia, ponieważ sami z siebie jesteśmy ślepi na rzeczywistość boską, tylko wiara pozwala nam ją zobaczyć.

Jak silna jest twoja wiara?

Porozmawiaj szczerze z Jezusem na temat tego, co działo się w czasie tej modlitwy.

Chwała Ojcu…

+