© 2020, Theofeel

Św. Ignacy z Loyoli i jego dziedzictwo


ad_theo - 31 lipca 2019 - 0 comments

Św. Ignacy z Loyoli (1491 – 1556) to osoba wybitna, o barwnym życiorysie, ciekawej historii nawrócenia, jego bogatego życia i mądrości do końca nie da się zgłębić…

Pochodził z zamożnej rodziny, w okresie wczesnej młodości służył w przybocznej gwardii króla Nawarry i w tamtym czasie popełnił wiele wykroczeń przeciwko Bogu. W 1521 roku został ranny podczas walki w Pampelunie i to był  punkt zwrotny w jego drodze do Boga. Podczas rekonwalescencji czytał żywoty świętych, zapragnął życia na ich wzór. Zrezygnował z służby wojskowej, został pielgrzymem, stworzył Ćwiczenia Duchowne. W 1528 roku rozpoczął studia na paryskiej Sorbonie, poznał przyjaciół, którzy podobnie jak on pragnęli służyć Bogu. W 1537 roku otrzymali święcenia kapłańskie, w 1540 założyli Towarzystwo Jezusowe, a w 1551 roku uczelnię Gregorianum, której domeną jest wszechstronne kształcenie młodzieży.

Św. Ignacy na pewno należy do grona tych świętych (obok np. Św. Franciszka, św. Tersy z Lisieux), którzy wywierają ogromny wpływ na życie duchowe wielu osób do dnia dzisiejszego. Pozostawił po sobie wiele dzieł, wskazówek jak żyć blisko Boga i w harmonii z ludźmi, jest m.in. założycielem zakonu jezuitów, autorem Ćwiczeń Duchownych, a od roku 1622, godnie z decyzją papieża Piusa XI, patronem rekolekcji.

Jezuici

O zachowanie dziedzictwa, które pozostawił Św. Ignacy dbają przede wszystkim jezuici. Ich główną dewizą są słowa „Ad maiorem Dei gloriam” – „Na większą chwałę Bożą”, które mają motywować do służby Bogu wszędzie, gdzie On wzywa. Jezuici swoje działania opierają na Ćwiczeniach Duchownych, nie mają sztywnych metod pracy, służą Kościołowi poprzez posłuszeństwo papdostosowanie reguły do konkretnych czasów i potrzeb. Jezuici pomagają zbliżyć się do Boga m.in. na drodze rekolekcji ignacjańskich, czy poprzez zachęcanie do praktykowania tzw. ignacjańskiego rachunku sumienia.

Rekolekcje

Ćwiczenia duchowe są dla wielu osób coroczną formą rekolekcji, inni wybierają się na nie np. przed podjęciem ważnej decyzji życiowej, dla św. Ignacego były drogą do nawrócenia i zalecał je raz w życiu człowiekowi, który po nich miał zaczynać życie całkowicie z Bogiem. Trwają one kilka dni i odbywają się w ciszy, która ma pomóc w oderwaniu się przeciążonego umysłu od różnych bodźców i zbliżeniu do Boga. Każdego dnia są medytacje oparte na fragmentach z Pisma Świętego, rozmowa z kierownikiem duchowym oraz Eucharystia. Osobiście na takich rekolekcjach dokonałam w sposób wolny wyboru mojej drogi edukacyjnej i zawodowej, czasem doświadczałam sporo przeciwności na tej ścieżce, ale jednocześnie towarzyszyła mi pewność Bożej przychylności i Jego pomocy.

Ignacjański rachunek sumienia

Należy do form modlitwy, którą może praktykować każdy w swojej codzienności. Trwa ok 15 minut. Jego celem nie jest skrupulatna analiza grzechów, ale stawianie własnych spraw w Bożym Świetle.

W trakcie modlitwy:

  1. Dziękuje się Bogu za otrzymane od Niego dobrodziejstwa,
  2. Kieruje się do Boga prośbę o dar poznania grzechów i siły do ich odrzucenia,
  3. Rozważa swoje postawy, słowa itp. od momentu wstania do czasu robienia rachunku,
  4. Prosi Boga o przebaczenie win,
  5. Postanowia poprawę z pomocą Bożej łaski.

Warto czerpać z dziedzictwa Św. Ignacego, zbliżać się do Boga i ludzi korzystając z jego wskazówek i osobiście przekonać się, że ten święty pomaga dokonywać najlepszych  wyborów oraz żyć pełnią życia i głębiej…

                                                                                               Klaudia Król

Related posts